D'Europäer sinn zwar gewinnt Leit mat vill Misère an Europa opzehuelen, virausgesat de Misère besteet doranner, dat dës Hickecht net sou richteg weess wouhi mat all hirem Geld. Besteet de Misère awer einfach doranner dat an de Heemecht vun dëse Mënsche Liewen duerch Kricher oder soss Konflikter onméiglech ginn ass, fir dee Misère schénge mer kee richtege Plang ze hunn. Dofir lenks a riets Staatschefen déi a schéine Riede vun enger weiderer Krise schwätzen a kloer maachen dat en Relatvismus à la Feyerabend nom Motto 'anything goes' mat Sécherheet net an Tut kënnt – jiddefalls net am eegene Land. Europa hinn oder hir – dat wäert dach jidderengem aliichten.
Engersäits also Politiker déi net agesinn dat déi Schwieregkeete vun haut oft d'Friichte vu genau där Politik - also hirer eegener – sinn; an anersäits Bierger deenen et ze laang ze gutt gaangen ass fir kritesch a vigilant ze bleiwen -wann Revolutioun hir eege Kanner frësst an enger postmoderner Form.
Et schéngt dat anzetriede wat de Lyotard schonns viru 35 Joer a sengem Rapport iwwert déi postmodern Konditioun ugekënnegt huet: an zwar dat sech lues awer sécher kee méi fënnt deen all déi schéi Geschichte gleeft déi soss eis Institutiounen, eis politescht a moralescht Handele jo eis ganz Gesellschaftsstruktur legitiméiert hunn.
E fräie Mikro vum Jean-Luc Thill.
