Haut geet et ëm d’Mënz. De Jean schwätzt vu Geld, vu Suen. Dat fanne mir déisäits der Musel ënner der Form vu “Münze“. Wann een dat ënner d’Lupp hëlt, gesäit een net esou richteg, wou et hierkënnt. Méi kloer gëtt et, wann ee weess, datt wéi et zu éischt optaucht, am alen Héichdäitsch, et dat ënner der Form vu “muniza“ gemaach huet, dat war am Joer 790.
An da brauch een net vill Imaginatioun fir ze gesinn, datt hanner “muniza“ sech d’Latäiwuert “moneta“ verstoppt, an do gëtt et spannend, well d’Moneta eigentlech bei de Réimer ee vun de Nimm vun der Gëttin Juno war, d‘Juno Moneta.
Firwat? Mee am Wuert “moneta“ fënnt een d’Verb “monere“, dat “ermanen“ heescht, oder “warnen“ a souguer “beroden“. D’Juno Moneta war also déi “ermanend Juno“.